نام کاربری :
کلمه عبور :
  عضویت در سایت
  بازیابی کلمه عبور
 
   
مداح سردار شهید جلال ابراهیمی
 حفظ میراث گران بهای گنجینه ی هشت سال دفاع مقدس،دلاور مردان این خطه که اثری ماندگار به نسل های امروز و فردا خواهد بود بایستی همه تلاش کنند.

این حقیر، سالیان سال افتخار نوکری رزمندگان لرستان در لشکر 57 حضرت ابوالفضل(ع) به عنوان نیرو در ستاد فرماندهی را داشته ام، با عنایت به نوع ماموریتم با اکثریت فرماندهان و نیروهای آن یگان ارتباط داشته و از نزدیک با روحیات معنوی – عرفانی آنان  آشنا بوده و از مکتب دانش آموختگان ثارا... مردود شده  و از این فیض عظما جا مانده ام.

مردم غیور و ولایت مدار لرستان هم گام با سراسر کشور به عنوان پیش قراولان ایثار و شهادت در این عرصه ی جهاد فی سبیل الله سربلند از امتحان الهی بیرون آمدند. به طوری که مقام معظم رهبری در جریان شهادت شهدای لشکر 57 حضرت ابوالفضل(ع) در عملیات حاج عمران به مردم لرستان پیامی تاریخی دادند و در قسمتی از آن فرمودند :« من رشادت و پایداری مردم عشایر غیور را در وقایع جبهه و جنگ شنیده و اطلاع دارم . لیکن در سال 1359 شخصا شاهد شجاعت و دلاوری های مخلص آن استاد بوده و از نزدیک روحیه ی مبارزه آنان را شناخته ام. نبرد آن بیش از آن چه شنیدنی باشد دیدنی است.»

در پی پیام های پیامبر گونه ی حضرت امام خمینی(ره) مبنی بر دفاع از اسلام ، هجوم دلاورمردان لرستان به جبهه های نبرد به حدی بود که مسئولین ارشد نظامی ناچار به موافقت با تشکیل تیپ مستقلی برای لرستان شدند و به همین جهت تیپ مستقل 57 حضرت ابوالفضل(ع) سازماندهی شده و فرماندهان وقت به فکر محل استقرار ثابتی با رعایت همه ی جوانب برای این یگان نوپا شدند که منطقه موسوم به شهید شفیع خانی از همه ی جهات برای پادگان آموزشی مستعد بود، از جمله:مکانی کاملا استتار شده ، نزدیک ترین نقطه به جاده های مواصلاتی خصوصا جاده ی اصلی جنوب و غرب، نزدیکی به مناطق جنگی، مسافت کم تا شهرستان اندیمشک  و بخش حسینیه، محل مناسبی برای آموزش های مختلف و رزم شبانه ی گردان ها و انجام تمرینات نظامی، قابلیت دسترسی به ارتباطات و تاسیسات برق،پشتیبانی و تدارکات و از همه مهم تر نبود سکونت گاه در اطراف آن و نقطه ای کور برای شناسایی و بمباران هوایی دشمن بود.

پادگان آموزشی شهید شفیع خانی در فصل زمستان دارای آب و هوای معتدل بوده و بیش تر آموزش های نظامی در این فصل انجام می گرفت. از ابتدای اسفند تا نیمه اردیبهشت واقعا نمادی از بهشت بود.

طنبن زیبا و دل نشین تلاوت دعای کمیل با صدای سرداران شهید جلال ابراهیمی از گردان محبین ، حجت اله سرتیپ نیا از گردان کمیل و حسن احمدپور از واحد اداری لشکردر شب های پنج شنبه حسینیه ثارالله پادگان را حال و هوای معنوی و عرفای می بخشید و دل ها را آماده آدینه ی حضور حضرتش می نمود.

صوت زیبای این عزیزان باعث ایجاد فضای معنوی و روحانی برای رزمندان ولحظه شماری آنان برای برگزاری دعای کمیل بعدی می شد.

ادعیه توسل و ندبه و دیگر برنامه های مذهبی و فرهنگی توسط همین عزیزان به صورت مستمر و مرتب برگزار می گردید.

گردان های مستقر در پادگان به صورت نوبتی (هر شب یک گردان) رزم شبانه یا همان راهپیمایی چند کیلومتری داشتند. گردان محبین مداحی داشت زیبا کلام به نام شهید جلال ابراهیمی که از بچه های شهر دورود بود، مداحیش معرکه بود هر شب که نوبت رزم شبانه ی گردان محبین می شد جمعیت این گردان فقط به عشق استماع صدای روح بخش مداحی شهید جلال ابراهیمی ، با حضور اعضای واحد اداری و سایر گردان ها چند برابرمی شد. این روند تا اواخر آذرماه سال 1365 ادامه داشت تا این که گردان ها برای شرکت در عملیات مقدس کربلای 4 و 5 به ملی راه اهواز و مقر بیمارستان خرمشهر اعزام شدند، دو مداح عزیز،شهیدان والامقام جلال ابراهیمی و حجت اله سرتیپ نیا در این عملیات ها به درجه ی رفیع شهادت نائل گردیدند.

این حقیر، چون مدت طولانی در لشکر 57 حضرت ابوالفضل(ع) حضور داشتم،خیلی از مظلومیت ها را به چشم خود دیدم، به عنوان نمونه در زمستان سال 1366 نیروهای پدافندی در ارتفاعات گمو،حتی از پوشش لباس گرم (اورکت)محروم بودند،یگان به این عظمت از امکانات سمعی و بصری مناسبی برخوردار نبود.

مظلومیت این یگان حتی بر فرماندهان ارشد سپاه هم پوشیده نبود به طوری که در گردهم آیی بزرگ فرماندهان و پیش کسوتان لشکر که در محل پادگان قدس خرم آباد برگزار گردید آقای دکتر محسن رضایی با انتقاد شدید از مسئولین فرهنگی استان و فرماندهان و فرماندهان لشکر اظهار داشت:« در زمینه ی فرهنگی به این لشکر جفا شده و این همه موفقیت در جای جای جنوب و غرب کشور،تصویر برداری نشده و 57 ابوالفضل فاتح ترین و موفق ترین،نیروی زمینی سپاه و در عین حال مظلوم ترین و بی نام و نشان ترین یگان شناخته شد». ایشان پیروزی عظیم عملیات کربلای 5 را مرهون شناسایی دقیق و پیدا کردن کانال های ورودی به دژهای تسخیر ناپذیر عراق توسط نیروهای این لشکر در عملیات کربلای 4 دانستند.

پادگان شهید شفیع خانی هم نمونه ای از این مظلومیت ها است. بنده به جرات می گویم اهمیت این پادگان اگر از پادگان دوکوهه(که فاصله ای هم با هم دیگر ندارند) بیش تر نباشد کم تر از آن نیست، چون ساکنین دو کوهه حداقل در فصل گرمای 50 درجه ی تابستان در اتاق های کولر دار و آپارتمانی و با امکانات سپری می کردند اما ساکنین پادگان شهید شفیع خانی در زیر چادرهای گرم و طاقت فرسا و با کم ترین امکانات به سر می بردند و هم چنین از تمام لحظات فرماندهان و داوطلبان دو کوهه چه در پادگان ، چه در آفندی وپدافندی و چه در عملیات ها با انواع دوربین های مدرن فیلم برداری می شد که رزمندگان استان ما از دوربین عکس برداری هم بی بهره بودند.

لذا از ماست که بر ماست، وقتی که مسئولین و متولیان راهیان نور لرستان در طول بیش از 23 سال اعزام مستمر جوانان این دیار، به مناطق جنگی به خود اجازه نمی دهند چند دقیقه ای از این پادگان بازدید و برای روح شهدایش فاتحه ای قراعت کنند نتیجه ی کار مبرهن است.

آیا بهتر نبود در طول این سال ها به جای بازدید از نقاطی که هرگز محل ماموریت رزمندگان و شهدای لرستانی نبودخ بازدید از پادگان شهید شفیع خانی را انتخاب می کردند، چرا راهیان نور تهران به محض ورود به دروازه ی خوزستان،اولین جایی که قدم می گذارند پادگان دوکوهه است، آیا خود فرماندهان و مسئولین ذی ربط ما و مسئولین فرهنگی استان تاکنون حتی برای یک بار هم که شده به این پادگان قدم گذاشته اند؟

اگر زودتر مسئولین مربوطه به این پادگان بها می دادند و منزلت آن را حفظ می کردند امروز به مخروبه ای تبدیل نمی شد و پادگان به طوری رها شد  که هر ساله در فصل بهار برای مدتی محل اتراق عشایر کوچ رواست و دست اندرکاران ما حتی عاجز از حصارکشی به وسیله ی سیم خاردار شدند.

همین بی توجهی ها باعث شد که اداره ی کل حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس تحرکی جدی در راستای تملک ، حفظ و نگه داری آن از خود نشان ندهد.

با این اوصاف از مسئولین استان در راس همه ی آنها نماینده محترم ولی فقیه ، استاندار محترم لرستان و فرماندهی محترم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی استان، انتظار می رود با مساعدت و هم کاری اداره کل حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس استان از هیچ تلاشی در جهت تملک پادگان دریغ ننمایند.


نگارنده : fatehan02 در 1394/5/18 13:8:33


نظرات :